ഞാൻ ഒരു ഭ്രൂണം

ശബ്‌ദിക്കാൻ ശബ്ദമില്ലെൻ വേദന,

നിശബ്ദമായൊരു പരിഹാസ്യവേദന,

പണക്കിഴി ശബ്ധത്തിൻ അട്ടഹാസമെന്നത്,

ഭൂമിയിൽ ആനന്ദ നൃത്തമെത്രെ.

അകപ്പൊരുൾ അറിയാതെ കേഴും,

കുലീനയാണ് ഞാൻ.

കാരണഭൂതമറിയാതെ കൂപമണ്ഡൂക-

കാലവിചാരം നേരിടും, 

കുലടയെപ്പോൾ.

ഒരു പുഴുവിന്റെ പ്രണയഗീതം

നീ പറയുന്നു നീയൊരു പുഴുവാണെന്ന്.
നീ പുഴുവെങ്കിൽ ഞാൻ മണ്ണാണ്.

നീ ഉഴുതുമറിച്ച മണ്ണിൽ,
ഞാൻ റോസാപ്പൂക്കളും.
കാപ്പിച്ചെടികളും വിളയിച്ചെടുക്കും.

പല നിറങ്ങളിലുള്ള റോസാ പുഷ്പ്പങ്ങൾ.
സുഗന്ധം വിതറുന്ന കാപ്പിചെടികൾ.

കാലചക്രം തിരിയുമ്പോൾ,
കാർമേഘം മഴപെയ്യിക്കും.
സൂര്യൻ അവയെ ജ്വലിപ്പിക്കും.

ഇളംകാറ്റിൽ  മയങ്ങിയും,
കൊടുങ്കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞും,
കാപ്പിയും റോസും പുതിയ കവിതകൾ ഏഴുതും. 

നീ ഇലകളിൽ ഇഴഞ്ഞും,
പുഴുവാണെന്നു ഓർമ്മിപ്പിക്കും,
ഞാൻ മണ്ണിൽ അലിയും വരെ.

അവസാനമില്ലാത്ത പുഴുവിൻ നൃത്തം,
ഭൂമിതൻ ഗർഭപാത്രത്തിൽ-

ഇളകിമറയും ജലപാതയിലൂടെ.

നയനഭാഷ

നയനഭാഷയുടെ രാജ്ഞിയാണ് നീ
നിൻ നയനപടം ഒരു കവചഗോപുരം
മനമുരുകും കഥയെങ്കിലും 
നയനപഥത്തിലെന്നും പൂക്കാലം
കല്ലോലിനി നിൻ അപാരത
എന്നിലെ അബോധമെന്നറിയുക
കല്ലോലമാം നിൻ തിരകൾ
എൻ പ്രണവത്തിൻ ഏകതാളം 

സ്വപ്ന ശകലങ്ങൾ

മഴയായ് പെയ്തൊരു
കാവ്യ ശകലങ്ങൾ
തിളങ്ങാൻ കൊതിക്കുമീ വേനലിൻ
രശ്മികൾ
...

വീണ്ടും പെയ്തത്
നിന്നിലെ ഭാവങ്ങൾ
അറിയാൻ കൊതിക്കുമീ പാതിരാ
കനവുകൾ
എന്നും പെയ്തത്
നിന്നിലെ രാഗങ്ങൾ
ശ്രുതിയായി കൊതിക്കുമീ വീണതൻ
നാദമായ്

പ്രിയ ലുസേൻ

ലുസേൻ  തടാകത്തിലെ ആമ്പൽ പൂ പോൽ
ലോക വിസ്മയം നീ പ്രസരിപ്പിച്ചുവെങ്കിലും
കാലം ചക്രം പായൽ വിരിച്ച തടാകത്തിൻ
അരികുകൾ ചൂലുകൊണ്ട് കോറിയെങ്കിലും
തൃപ്തിയാകെതെൻ മനസ് സൂര്യനായ്
ഉദിച്ചു പായലുകളെ കരിയിക്കും
തേജസ്സായി ഭവിക്കണമെന്ന മോഹത്തിൽ
കിഴക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ഓടുന്നു
ആമ്പൽ പൂ മുഖം ഇപ്പോഴും പായലിൽ മുങ്ങിയില്ല
വേനലായി കരിയിച്ചെതെല്ലാം
മഴയായി ഒഴുക്കിക്കളഞ്ഞു
തെളിനീരിൽ തിളങ്ങുന്ന ലുസേൻ തടാകത്തിലെ
ആമ്പലായി മാറേണം നീ

ആത്മസൌന്ദര്യം

മുങ്ങിപഠിച്ചത് തടാകത്തിലെങ്കിലും

കായലും നീന്തൽകുളവുമെൻ മേനിയെ

തണുപ്പിച്ചു തുടുപ്പിച്ചു

നദിയോടപ്പം നദിയിൽ നീന്തി തുടിച്ചു

കടലിലെ തിരയോടപ്പം

തീരത്ത് തിരതല്ലാൻ പഠിച്ചു

ആഴക്കടലിൽ മുങ്ങിതാഴാൻ പഠിച്ചു

എങ്കിലും തടാകത്തിൻ സൌന്ദര്യം

ആത്മസൌന്ദര്യം തന്നെയെന്നറിയുക